Hindi lahat nabibigyan ng pangalawang pagkakataon. Hindi rin lahat kayang magbigay nito. Mahirap kasi magpatawad at lumimot. May mga taong hanggang sa dulo ng walang hanggan, dadalhin ang lahat ng sama ng loob nila at syempre, hindi nila kayang ibigay yung second chance na sinasabi kahit pa pinapakita na ng tao yung worth nya. Meron din naman kasing tao na gustong gusto mong bigyan ng second chance anytime, yun lang hindi naman pinapakitang they deserve it.
Ako yung type na mahirap magpatawad. I bear grudges kahit pa magsorry na sakin yung tao. Madali akong lumimot, totoo. Kung tutuusin mas madali yun para sakin to forgive diba. Pero pag KASALANAN ang pinag uusapan, iba na yun. Hindi kaagad mabubura sa kin yun. Kahit pa sabihin na nating "time heals all wounds", may scar pa rin sakin na magpapaalala kung bat ako nagkaron ng sugat na yun. Yung memories na tinutukoy ko yung mga ibang memories. Ganun kasi akong klase ng tao. Pero kung hindi naman grabe yung kasalanan, nakakalimutan ko rin naman. Meron lang talagang ibang sagad sa buto yung pain na mahirap talaga kalimutan- which makes it difficult to forgive as well.
Bumabalik kasi yung mga iniisip kong hindi na babalik. Pinapaniwala ako sa mga kasinungalingan nya. Ay naku, tanga lang talaga ang maniniwala. Mali raw lahat ng nakita ko. Weh? Ano ko stupid? Ide deny pa, eh huling huli mo na. Obvious na nga, nagpapalusot pa. Hindi naman ako maniniwala sa mga excuses nya noh. Siguro parang nilalambing ako or something para bumalik ako. Nag i love you sa akin kahit hindi ako nag i love you. Sa bagay, ang dali lang sabihin nyan. Yung maramdaman yan ng totoo ang mahirap. Pero sa kin kasi na hindi marunong maglaro, mahirap sabihin yan when I don't really mean it. Pag may sinabi kasi ako, whether sarcastic or not, I really mean it.
I'm unsure if I should give him a second chance- parang 90% no and 10% lang yung yes. Parang 5% lang nga siguro. Ang hirap na kasi maniwala. Ang dami ko pa kasing nakikita which proves my assumption true. Pero lagi nya nga sinasabi, wala yun. Mali ako, blah blah. Ayoko na maniwala sa kanya. Kahapon hindi na ko nag check ng account namin. Kasi sabi ko ayoko na, hindi rin naman na ko naniniwala. Sabay biglang nagtext. Gulat naman ako. Wala kasing cellphone yun, so nung nagkaron sya, tinext ako. Usap usap. Sabi ko nga, "Putek naman, kung kelan sabi kong ayoko na..." Ayoko na talaga. Parang nagbibigay pa tuloy yung fate ng chance to at least, reconsider. Tsk, tsk. Mahirap mag reconsider. Ayoko na masaktan ulit ng ganun.
But I admit, natuwa ako. Kasi naalala nya ako. And some other girls probably. Kung totoo naman kasi sya, I believe, ipuprove nya yun. At ipuprove nya rin ang worth nya na tumanggap ng pangalawang pagkakataon.
Ako yung type na mahirap magpatawad. I bear grudges kahit pa magsorry na sakin yung tao. Madali akong lumimot, totoo. Kung tutuusin mas madali yun para sakin to forgive diba. Pero pag KASALANAN ang pinag uusapan, iba na yun. Hindi kaagad mabubura sa kin yun. Kahit pa sabihin na nating "time heals all wounds", may scar pa rin sakin na magpapaalala kung bat ako nagkaron ng sugat na yun. Yung memories na tinutukoy ko yung mga ibang memories. Ganun kasi akong klase ng tao. Pero kung hindi naman grabe yung kasalanan, nakakalimutan ko rin naman. Meron lang talagang ibang sagad sa buto yung pain na mahirap talaga kalimutan- which makes it difficult to forgive as well.
Bumabalik kasi yung mga iniisip kong hindi na babalik. Pinapaniwala ako sa mga kasinungalingan nya. Ay naku, tanga lang talaga ang maniniwala. Mali raw lahat ng nakita ko. Weh? Ano ko stupid? Ide deny pa, eh huling huli mo na. Obvious na nga, nagpapalusot pa. Hindi naman ako maniniwala sa mga excuses nya noh. Siguro parang nilalambing ako or something para bumalik ako. Nag i love you sa akin kahit hindi ako nag i love you. Sa bagay, ang dali lang sabihin nyan. Yung maramdaman yan ng totoo ang mahirap. Pero sa kin kasi na hindi marunong maglaro, mahirap sabihin yan when I don't really mean it. Pag may sinabi kasi ako, whether sarcastic or not, I really mean it.
I'm unsure if I should give him a second chance- parang 90% no and 10% lang yung yes. Parang 5% lang nga siguro. Ang hirap na kasi maniwala. Ang dami ko pa kasing nakikita which proves my assumption true. Pero lagi nya nga sinasabi, wala yun. Mali ako, blah blah. Ayoko na maniwala sa kanya. Kahapon hindi na ko nag check ng account namin. Kasi sabi ko ayoko na, hindi rin naman na ko naniniwala. Sabay biglang nagtext. Gulat naman ako. Wala kasing cellphone yun, so nung nagkaron sya, tinext ako. Usap usap. Sabi ko nga, "Putek naman, kung kelan sabi kong ayoko na..." Ayoko na talaga. Parang nagbibigay pa tuloy yung fate ng chance to at least, reconsider. Tsk, tsk. Mahirap mag reconsider. Ayoko na masaktan ulit ng ganun.
But I admit, natuwa ako. Kasi naalala nya ako. And some other girls probably. Kung totoo naman kasi sya, I believe, ipuprove nya yun. At ipuprove nya rin ang worth nya na tumanggap ng pangalawang pagkakataon.






